Pagina's

donderdag 14 februari 2019

Pyloswandeling - Te Gekke wandeling te Zoerle-Parwijs

 
 
De weermodellen gaven prachtig weer aan voor deze dag in Februari. Het kon wel eens 15 graden worden, Februari? Enfin, het was weer tijd om te gaan wandelen. Dit keer werd de prachtige omgeving van Zoerle-Parwijs aangedaan.
 
De wandeling bracht ons bij de Onze-Lieve-Vrouweabdij van Tongerlo.
 

Een korte geschiedenis van deze abdij. Op verzoek van de heer Giselbert, kwamen rond 1130 enkele Norbertijnen van de Sint-Michelsabdij van Antwerpen zich vestigen op zijn landgoed in Tongerlo. De abdij is tot de 13e eeuw enige tijd een dubbelklooster geweest waar zowel Norbertijnen als Norbertinnen woonden. Tot ver in de 16e eeuw had de adbij uitgebreide bezittingen. Men heeft hier echter ook veel ruige tijden gekend.
In 1796, tijdens de Franse Revolutie, kwam er een voorlopig eind aan de abdij. De Norbertijnen werden door de Fransen verdreven. Het bezit werd verkocht. Een gedeelte van het gebouw werd gesloopt.
In 1837 keerden er zes terug, eerst in het kasteel van Broechem, om in 1840 zich weer definitief te vestigen in Tongerlo.
Sindsdien is de abdij weer in gebruik.

Er zijn bij deze abdij veel bezienswaardigheden waaronder het Da Vinci museum waar een replica van het Laatste Avondmaal te vinden. Het is de meest getrouwe replica van de muurschildering die Leonardo Da Vinci tussen 1495 en 1498 maakte in de refter van het Domicanenklooster te Milaan.








Een plattegrond van de abdij waar alle bezienswaardigheden te vinden zijn. Niet alles is toegankelijk, maar dit wordt goed aangeven.


 
 
In Westerlo was er een prachtig gebouw te zien, het stadhuis. Dit is het voormalige Kasteel van gravin Jeanne de Merode  of het Nieuw Kasteel. Het werd tussen 1909-1912 gebouwd in neogotische stijl. Na haar dood erfden de Zwartzusters Augustinessen het kasteel. Het werd een tehuis voor bejaarde priesters tot het werd aangekocht door de gemeente Westerlo. Sinds 1 juli 1973 dient het als gemeentehuis. 


 
De wandeling ging door veel bosrijk gebied, de Kempen. Ook de Beeltjens en de Kwarekken werden aangedaan.
De eerste Beeltjens werden in het begin van de 18e eeuw aangelegd door Jan Philips de Merde. Het typische is de vorm van een ster en de grote verscheidenheid aan naaldbomen en loofbomen.
 

 
Het hoogst gelegen stuk van dit natuurgebied is de Asberg, een zandduin van 24 meter, dat in de prehistorie vermoedelijk als begraafplaats is gebruikt.
 
De Kwarekken zijn een lager gelegen natuurgebied dat aansluit bij de vallei van de Grote Nete. De bodem is hier veel vochtiger.
Maar er waren meer mooie dingen te zien tijdens deze wandeling zoals een snelstromende rivier de Nete.
 

 
 


 
 
Het was een prachtige wandeling. Bij de finish werden we nog getrakteerd op een groep mensen die de polonaise deden.
 
 
Tekst: Mathilde de Wit
Foto's: Mathilde de Wit
 
Bronnen:
Onze-Lieve-Vrouweabdij  Tongerlo
 
Het gemeentehuis van Westerlo

zaterdag 10 november 2018

12e Kootwijker Duin en Veen tocht te Uddel

 
 
Ik gaf mijn rugzak de hele tijd de schuld dat ik aan het einde van de tocht wat rugpijn had en een zwaar gevoel. Ja, dacht ik bij mijzelf: Dat heb je ervan als je met een te grote rugzak gaat wandelen. Maar nu weet ik wel beter. Ik heb tijdens deze wandeltocht last gehad van een ware plaaggeest. Zijn naam is Blauwe Gerrit. Een plaaggeest die het leuk vind om bij iemand op de schouder te springen en dan onderweg steeds zwaarder te worden. Geen wonder dat ik bij de zandgronden steeds moeilijker vooruitkwam en bij de modder bijna uitgleed. Blauwe Gerrit, waarom moest je nu net mij uitkiezen?
 
De tocht bracht ons midden in de bossen, heiden en vennen van de Veluwe. En het bracht mij bij een ware plaaggeest.
 
Onze tocht begon bij het vakantiepark Landal Rabbit Hill. Dit vakantiepark ligt midden in de Veluwe en nodigt daarom dus uit tot mooie wandelingen in dit prachtige natuurgebied. 
 
Een stukje geschiedenis. (Nee Gerrit, even niet over jou.) 
De Veluwe is een groot natuurgebied van 1000km2 in Gelderland. Grote delen van de Veluwe bestaan uit Stuwwallen die in de voorlaatste IJstijd zijn ontstaan.
In de laatste ijstijd kwamen de gletsjers niet tot aan Nederland. De bodem was echter wel permanent bevroren, het zogenaamde permafrost. Door de harde winden werden lagen dekzand afgezet. Door de aanwezig van de permafrost kon in het voorjaar het water niet goed weg en begon zich te concentreren in de sneeuwsmeltdalen.
Later, het klimaat werd weer warmer, raakte de Veluwe bebost. In de Middeleeuwen vond er echter grootschalige ontbossing plaats dat ervoor zorgde dat de wind vrij spel kreeg op de arme zandgronden. Er ontstonden grote zandverstuivingen en er werden stuifduinen gevormd. Het bos wat er nu is, is aangeplant ten behoeve van de houtproductie.

De Veluwe bestaat tegenwoordig uit loofbos en naaldbos. Er zijn nog steeds grote zandverstuivingen en heidevelden. Daarnaast lopen er tientallen beken door de Veluwe. Sommige zijn gegraven (de Sprengen) en andere hebben een natuurlijke oorsprong zoals bijvoorbeeld de Zilverbeek.

De herfst is nu echt in de Veluwe doorgedrongen. Prachtige herfstkleuren (waarbij het soms leek alsof je tussen gouden bomen liep), paden bedekt onder herfstbladeren (die kraken onder je schoenen), de vele paddenstoelen (nee, geen kabouter gezien) en de pittige herfstlucht.
(En een rugzak die echt te zwaar is. Het lijkt wel of er iemand op mijn schouder zit.)

 



 




Het bos werd afgewisseld door vennen. Vennen zijn een stukje ondiep water dat voorkomt op zandgronden. (Zucht, wat is het toch zwaar op mijn schouder)

 



Maar ook de heide mocht niet ontbreken. (Ondertussen werden mijn voeten steeds zwaarder en ik struikelde regelmatig over mijn eigen voeten). Over de heiden gaan trouwens ook vreemde verhalen. Men zou fluisteren over witte wieven die hier zouden ronddwalen. Soms doen ze goed, soms doen ze kwaad. Gelukkig kwamen wij geen Witte Wieven tegen. Ik had al genoeg last van een andere zware last. Het begon echter een beetje te regenen. (Al hebben we nog geluk gehad, de stortregens begonnen pas toen wij allang weer binnen waren.) De paden veranderden langzaam in modder en ik gleed meerdere keren bijna uit.



Voor iedereen die van bos een mooie boswandeling houdt, is deze tocht een echte aanrader.
Gelukkig sprong Blauwe Gerrit op het laatst van mijn schouder af. Ik dacht zelfs heel even dat ik iets blauws zag. Enne: het leek zelfs alsof hij even zwaaide. Ik ben maar wat verward binnen een kop warme koffie gaan drinken.


Tekst: Mathilde de Wit
Foto's Mathilde de Wit en Helene

Bronnen:
Sagen legenden
https://hetbestevandeveluwe.nl/blog/veluwse-mythes-sagen-blauwe-gerrit-de-witte-wieven/
https://nl.wikipedia.org/wiki/Blauwe_Gerrit
https://nl.wikipedia.org/wiki/Witte_wieven

Over de Veluwe
https://nl.wikipedia.org/wiki/Veluwe

Landal Greenparks Rabbit Hill
https://www.landal.nl/parken/rabbit-hill
 


donderdag 4 oktober 2018

Pylostocht Natuurvrienden Zoersel

 
 
Op een grote paddenstoel,
rood met witte stippen,
zat kabouter Spillebeen,
heen en weer te wippen,
Krak, zei toen de paddenstoel,
met een diepe zucht,
allebei de beentjes,
hoepla in de lucht.
 


Geen kabouters gezien of gekrakte paddenstoelen, wel een prachtige tocht in de Trappistenbossen rondom Zoersel. De herfstkleuren beginnen steeds meer van zich te spreken, maar er is ook nog volop groen te vinden. Op de grond zijn er veel kastanjes, beukennootjes en eikeltjes te vinden. De herfst is duidelijk begonnen.
 

De eerste herfstkleuren. Vooral veel rood en oranje gezien.

 
 
Bij de herfst horen naast gekleurde bladeren, een pad vol met noten en nat weer ook paddenstoelen. De paddenstoelen die wij tegenkwamen waren de Rode Vliegenzwam (rood met wit) en elfenbankjes die zich een weg hadden gevonden op twee boomstronken.
 
Deze paddenstoel is niet door kabouter Spillenbeen kapot gemaakt.

Elfenbankjes en andere paddenstoelen. Geen elf gezien.

Bijzonder gevormde paddenstoelen. Het is net een hart.
 

 
Bij deze wandeling werd het Molenbos en de Voorkempen aangedaan. De Voorkempen is een regio ten noordwesten van Antwerpen met bossen, kastelen, heide en landbouw. Van de natuur in de Voorkempen hoort ook het Zoerselbos. Dit prachtige, uitgebreide bos is te vinden rondom Zoersel. bij het Zoerselbos is ook de Trappistenadbij van Westmalle te vinden, waar het welbekende bier gebrouwen wordt.

 
De toren van de Trappistenadbij
 
 
De glas-in-lood ramen van de kerk in de Trappistenabdij.
Het was weer een prachtige tocht met prachtig weer. 
 
 

 
Bronnen:
Trappistenadbij


Het Zoerselbos


Paddenstoelen

 
 



zaterdag 29 september 2018

47e Mardalwandeltocht te Breda

 
 
 
Nevel hangend boven een rivier. De belofte van een prachtige herfstdag.
De Markdalwandeltocht bracht ons via het Mastbos en het Ulvense Bos naar het Markdal, gelegen in Breda.
Door middel van archeologische vondsten is het bekend dat het Markdal al aan het begin van de jaartelling bewoond werd. Er zijn langs de beek sporen gevonden uit de IJzertijd, de Romeinse tijd en de Middeleeuwen.
 
 


 
 
Van het prachtige herfstweer genoten ook de dieren. Zoals de ooievaars in hun nest.
 
 
 
 
 
Ook het Mastbos werd weer aangedaan. Afgelopen winter had ik ook gewandeld in het Mastbos. Zoek de verschillen.
 


 


 

 
 
 
Ik heb mij altijd afgevraagd waarom dit mooie bos het Mastbos werd genoemd. Wel: de vele grove dennen die dit bos rijk is werden vroeger gebruikt voor het maken van masten van schepen, waaronder de Spaanse Vloot en de VOC. Het is één van de oudste naaldbossen in Nederland. Het oudste gedeelte van het bos ligt tussen hotel Mastbos en het Eeuwig Laantje.
 



Er wonen hier veel dieren. Vogels, vossen, mieren, konijnen. En een uil met een appel op zijn hoofd. Hm, zou hij het verhaal van Willem Tell kennen?



 
 
Het was een prachtige tocht in een prachtige omgeving.
 
Tekst: Mathilde de Wit
Foto's: Mathilde de Wit
 
Bronnen:
Het Markdal
 
De legende van Willem Tell
 
Het Mastbos
 
Eerdere wandelingen in het Mastbos