Pagina's

zaterdag 20 januari 2018

Winterwandeltocht Thor te Roosendaal

 
 
De winterwandeltocht. Een tocht die ons vooral deed wandelen door het bos. Een prachtige wandeltocht die door Friederike, een eerdere winterse bui en veel regen, wel wat obstakels kende.
 
Er waren veel mooie dingen te zien tijdens deze winterwandeltocht door het bos. We liepen door het wandelgebied de 'Baronie'. Een prachtig wandelroutenetwerk dat onder andere door Breda, Roosendaal en Rupchen loopt.
 
 

 
Door een winterse bui eerder, waren stukken van het bos bedekt met een dunne, witte deken.
 
 




 

 
 
In Duitsland werd hij Friederike genoemd. De zware westerstorm die afgelopen donderdag 18 januari in Nederland huisgehouden heeft. De stormschade was nog overal te zien. Losgerukte takken, bomen die als luciferhoutjes geknakt waren en bomen die met wortel en al uit de grond gerukt waren. Sommige wegen in het bos waren volledig geblokkeerd en je moest dan een stuk omlopen, je een weg banend door zwiepende takken en gladde blaadjes. En bedankt Friederike.
 
 







 
 
Bij de rust de Posthoorn hoorden we van de legende over 'de kwade hand van de Posthoorn'
Een heks die de boerderij de Posthoorn via een gemene streken erg moeilijk maakte. Gelukkig maakte een dappere Franse soldaat er een einde aan.  
 
 
 
Tijdens dit verhaal waren de regendruppels veranderd in een ware regenbui. De regen tikte hard op het dak en tegen het raam. Wij zaten gezellig binnen, maar moesten toch echt verder als we de finish wilden halen. 

 
Door deze nattigheid was het bos  veranderd in een ware modderpoel. Zo moesten we de nodige plassen en modderpoelen ontwijken. Mijn nieuwe wandelschoenen hebben hun modderdoop wel gehad. Tja, hadden jullie de vorige maar niet moeten uitlachen bij het verhaal over een zekere modderdijk.
Tip: Als je een modderpoel wil ontwijken, houd je dan niet vast aan schrikdraad.
 
 
 
 
Maar dat mocht de pret niet drukken. Er was een stukje in het bos dat een prachtige groene gloed had. Het had iets geheimzinnigs, iets betoverends. Ik had het gevoel alsof er ieder moment een kabouter voor mij kon verschijnen en zijn muts zou af doen en mij zou begroeten. Of een elfje dat op een elfenbankje mij eens kritisch bekeek. 'Wat doet die daar? Zeventien kilometer wandelen. Nou, jij bent even gek!'
 
 

 

 


 
 
Kortom: Het was een prachtige, maar wat natte wandeltocht. En nodig alsjeblieft die Friederike niet nog eens in Nederland uit.
 
Tekst:
Mathilde de Wit
Foto's: Mathilde de Wit en Helene

 


 
Bronnen:
Hier is ook het hele verhaal over de legende van de Posthoorn te vinden
 
 





Geen opmerkingen:

Een reactie posten