Paastocht te Zoersel (België)

 

 

Een prachtige dag, zo in April. De zon schijnt volop, de temperatuur is aangenaam en de natuur komt steeds meer tot leven. Het is weer eens tijd om te gaan wandelen in het Zoerselbos in de omgeving van het Belgische Zoersel.

Dit keer was het een Paastocht, zo vlak voor Pasen. Daarom kreeg iedereen bij het inschrijven een lekkere Paasei. De paashaas, of in België vaak de Paasklokken, waren al druk bezig geweest.

 

Deze tocht bracht ons in het Zoerselbos. Het Zoerselbos - vroeger ook het Hooijdonckbos genoemd, is een beschermd bosgebied van 400 ha met een erg gevarieerd landschap. Daarnaast kwamen we langs het Boshuisje en het Zoerselhof.

 



 

Aan de rand van het bos is 't Boshuisje te vinden. In dit Boshuisje zou Hendrik Conscience ooit hebben geschuild voor een onweer. De bewoners zouden hem toen een verhaal hebben verteld een soldaat. Dit werd de inspiratiebron voor een van zijn bekendere werken: 'De Loteling'.

 

 

 

Ter herinnering aan Conscience liet de waard er een donkere en lichte (tripel) Loteling brouwen.

Ook Paul Geerts liet zich in 1982 inspireren door dit verhaal en maakte in de reeks van Suske en  Wiske het verhaal de Gouden Ganzenveer, dat gebaseerd is op de roman de Loteling van Hendrik Consience en het boshuisje.

 



 

 

Het Zoerselbos was vroeger bewoond door monniken van de cisterciënabdij 'Sint Bernardusabdij' Deze abdij werd in de 13e eeuw gesticht. Door de jaren heen groeide de abdij tot een groot complex. In de Middeleeuwen was de abdij zeer belangrijk. Na de Franse Revolutie werden de monniken echter verdreven. Nu herinneren sommige straatnamen nog aan de abdij die hier ooit stond. 

 

Het Zoerselhof is een landgoed dat onder andere bestaat uit een kasteel, een Engelse tuin en een Franse tuin. Het domein werd in 1233 geschonken door Hendrik de Tweede (Hertog van Brabant) aan de cisterciënzers.



 

 

 

Dit is echter nooit gebeurd. Wel bleven de gronden in hun bezit. De hertogen kwamen hier twee keer per jaar met hun jachtgezelschap jagen en verbleven dan in dit jagersdomein.





In de 2e helft van de 18e eeuw, werd er een kasteel gebouwd, dat in 1790 werd voltooid. In 1795 werd dit echter in beslag genomen door de Fransen tijdens de Franse bezetting. De paters vluchtten. In de 19e eeuw werd er niet veel aan het kasteel gedaan. Wel werd de omgeving omgevormd tot een tuin.

 

Een boom in de Engelse tuin van het Zoerselhof

 

Een vijver in de Engelse tuin

 

De Franse tuin met de gesnoeide Buxussen
 



In de 20e eeuw wisselde het kasteel enkele keren van eigenaar. Het werd onder andere gebruikt als vakantieoord voor Antwerpse kinderen, een hotel, herberg en restaurant. In 1956 werd het kasteel geteisterd door een brand dat de gehele bovenverdieping vernielde. Dit werd weer vlug hersteld. In 1989 kwam het kasteel in bezit van baron Van Vaerenbergh die het kasteel in zijn oorspronkelijke staat restaureerde.  

 

Het was dus weer een prachtige en gevarieerde wandeling. Fijn dat het weer zo goed meewerkte.



 

 

Tekst: Mathilde de Wit

Foto's: Mathilde de Wit en Johnnie

 

Bronnen:

Geschiedenis van Zoersel

https://www.zoersel.be/situering/geschiedenis-van-zoersel.html

 

Sint Bernadusabdij

https://nl.wikipedia.org/wiki/Sint-Bernardusabdij_(Hemiksem)

 

Zoerselhof

https://www.youtube.com/watch?v=7lQUwLUBjQI

https://www.knooppunter.com/zoerselhof

 

Boeken:

Suske en Wiske - de gouden ganzenveer

Paul Geerts

ISBN: 97890021457548

 

Suske en Wiske - 50 jaar

Peter van Hooydonck

ISBN: 9002196288

 

Paul Geerts - 30 jaar de peetvader van Suske en Wiske

Theo Vaessen

ISBN: 9789002219474

 

 

 



 



 





19e WV wandeldag te Schoonhoven

Langzaam laat de zon zicht achter de wolken zien. De vogels fluiten hun hoogste lied en langzaam begint de natuur weer te ontwaken uit zijn korte winterslaap. Het is weer tijd om een wandeling te maken. Zo’n 25 kilometer door het polderlandschap, graskades en lange, lange, lange landbouwwegen van de Lopikerwaard.

Het was echt genieten met het prachtige zonnetje. De vogels floten hun hoogste lied en overal waren jonge dieren te zien. Ook de volwassenen hadden plezier in deze prachtige lentedag. Een konijn kon het zonnen niet laten.

Deze zwaan geniet van het zonnetje en maakt bouwplannen voor zijn nest.



 

Echter was er ook paniek in de tent. Een bezorgde moederschaap was één van haar lammeren kwijt, die nog even bij de waterkant wilde blijven. En maar blaten, totdat de boer dit ongehoorzame lam maar weer vlug bij mama bracht. Ik heb een schaap nog nooit zo hard zien draven, met de twee andere lammeren achter zich aan. Blij dat ze was toen haar verloren kleintje weer terecht was.

 

De tocht bracht mij bij de Bonrepas-molen, deze wipwatermolen dateert uit 1600 en was bestemd voor het bemalen van de polders Noord-Zevender en Bonrepas. De buurtschap Bonrepas (Boenderpas in de volksmond) telde in 1840 12 huizen met 80 inwoners. Tegenwoordig heeft Bonrepas ongeveer 30 huizen met ongeveer 75 inwoners.

 

 

Duidelijk is het oude ontginningspatroon van de polder te zien: langgerekte kavels, verdeeld door sloten die haaks op de rivier staan. Een slangenlandschap wordt het genoemd. De ontginning van de moerassige gebieden begon in de 11^e eeuw vanaf de hoger gelegen oeverwallen. Op de kop van het perceel kwam een woning te staan; zo ontstond de kenmerkende lintbebouwing.

 

 

Ik liep ook nog een heel stuk langs de Lek. Rond het begin van onze jaartelling werd de Lek een actievere rivier als zijtak van de Rijn. Dit leidde tot het langzaam dichtslibben van de Kromme Rijn; maar pas in de 12^e eeuw werd de Lek definitief de hoofdstroom van de Rijn door het afdammen van de oorspronkelijke Rijnloop bij Wijk bij Duurstede. Hier was ook een stukje oude muur te zien. Nog steeds geen idee waarvan het was, maar ik durf te wedden dat het midden in de nacht behoorlijk kan spoken.

 

 

Daarnaast was in de natuur en in het polderlandschap  de lente goed te zien.

 

 

Kortom: Een prachtige wandeldag.

 

Tekst: Mathilde de Wit

Foto's: Mathilde de Wit

 

Bronnen:

Bonrepasmolen en Bonrepas

https://nl.wikipedia.org/wiki/Bonrepasmolen

https://www.plaatsengids.nl/bonrepas

 

Lopikerwaard

https://nl.wikipedia.org/wiki/Lopikerwaard

https://www.staatsbosbeheer.nl/Natuurgebieden/groene-hart-lopikerwaard/over-groene-hart-lopikerwaard

 

 

 

 

Pyloswandeling - Te Gekke wandeling te Zoerle-Parwijs

 

 

De weermodellen gaven prachtig weer aan voor deze dag in Februari. Het kon wel eens 15 graden worden, Februari? Enfin, het was weer tijd om te gaan wandelen. Dit keer werd de prachtige omgeving van Zoerle-Parwijs aangedaan.

 

De wandeling bracht ons bij de Onze-Lieve-Vrouweabdij van Tongerlo.

 

Een korte geschiedenis van deze abdij. Op verzoek van de heer Giselbert, kwamen rond 1130 enkele Norbertijnen van de Sint-Michelsabdij van Antwerpen zich vestigen op zijn landgoed in Tongerlo. De abdij is tot de 13e eeuw enige tijd een dubbelklooster geweest waar zowel Norbertijnen als Norbertinnen woonden. Tot ver in de 16e eeuw had de adbij uitgebreide bezittingen. Men heeft hier echter ook veel ruige tijden gekend.
In 1796, tijdens de Franse Revolutie, kwam er een voorlopig eind aan de abdij. De Norbertijnen werden door de Fransen verdreven. Het bezit werd verkocht. Een gedeelte van het gebouw werd gesloopt.
In 1837 keerden er zes terug, eerst in het kasteel van Broechem, om in 1840 zich weer definitief te vestigen in Tongerlo.
Sindsdien is de abdij weer in gebruik.

Er zijn bij deze abdij veel bezienswaardigheden waaronder het Da Vinci museum waar een replica van het Laatste Avondmaal te vinden. Het is de meest getrouwe replica van de muurschildering die Leonardo Da Vinci tussen 1495 en 1498 maakte in de refter van het Domicanenklooster te Milaan.

Een plattegrond van de abdij waar alle bezienswaardigheden te vinden zijn. Niet alles is toegankelijk, maar dit wordt goed aangeven.





 

 

In Westerlo was er een prachtig gebouw te zien, het stadhuis. Dit is het voormalige Kasteel van gravin Jeanne de Merode  of het Nieuw Kasteel. Het werd tussen 1909-1912 gebouwd in neogotische stijl. Na haar dood erfden de Zwartzusters Augustinessen het kasteel. Het werd een tehuis voor bejaarde priesters tot het werd aangekocht door de gemeente Westerlo. Sinds 1 juli 1973 dient het als gemeentehuis. 



 

De wandeling ging door veel bosrijk gebied, de Kempen. Ook de Beeltjens en de Kwarekken werden aangedaan.

De eerste Beeltjens werden in het begin van de 18e eeuw aangelegd door Jan Philips de Merde. Het typische is de vorm van een ster en de grote verscheidenheid aan naaldbomen en loofbomen.

 

 

Het hoogst gelegen stuk van dit natuurgebied is de Asberg, een zandduin van 24 meter, dat in de prehistorie vermoedelijk als begraafplaats is gebruikt.

 

De Kwarekken zijn een lager gelegen natuurgebied dat aansluit bij de vallei van de Grote Nete. De bodem is hier veel vochtiger.

Maar er waren meer mooie dingen te zien tijdens deze wandeling zoals een snelstromende rivier de Nete.

 



 

 

 

 

Het was een prachtige wandeling. Bij de finish werden we nog getrakteerd op een groep mensen die de polonaise deden.

 

 

Tekst: Mathilde de Wit

Foto's: Mathilde de Wit

 

Bronnen:

Onze-Lieve-Vrouweabdij  Tongerlo

https://www.tongerlo.org/

https://nl.wikipedia.org/wiki/Abdij_van_Tongerlo

http://www.toerismewesterlo.be/bezienswaardigheden/abdij

 

Het gemeentehuis van Westerlo

https://nl.wikipedia.org/wiki/Kasteel_van_Jeanne_de_Merode

https://www.westerlo.be/over-westerlo/dorpen-en-parochies/westerlo

 

Informatie over de natuur

https://nl.wikipedia.org/wiki/Zoerle-Parwijs

http://www.toerismewesterlo.be/natuur

https://www.natuurpunt.be/natuurgebied/netevallei-schaapswees

https://www.natuurpunt.be/afdelingen/natuurpunt-grote-nete

 









12e Kootwijker Duin en Veen tocht te Uddel

 

 

Ik gaf mijn rugzak de hele tijd de schuld dat ik aan het einde van de tocht wat rugpijn had en een zwaar gevoel. Ja, dacht ik bij mijzelf: Dat heb je ervan als je met een te grote rugzak gaat wandelen. Maar nu weet ik wel beter. Ik heb tijdens deze wandeltocht last gehad van een ware plaaggeest. Zijn naam is Blauwe Gerrit. Een plaaggeest die het leuk vind om bij iemand op de schouder te springen en dan onderweg steeds zwaarder te worden. Geen wonder dat ik bij de zandgronden steeds moeilijker vooruitkwam en bij de modder bijna uitgleed. Blauwe Gerrit, waarom moest je nu net mij uitkiezen?

 

De tocht bracht ons midden in de bossen, heiden en vennen van de Veluwe. En het bracht mij bij een ware plaaggeest.

 

Onze tocht begon bij het vakantiepark Landal Rabbit Hill. Dit vakantiepark ligt midden in de Veluwe en nodigt daarom dus uit tot mooie wandelingen in dit prachtige natuurgebied. 

 

Een stukje geschiedenis. (Nee Gerrit, even niet over jou.) 

De Veluwe is een groot natuurgebied van 1000km2 in Gelderland. Grote delen van de Veluwe bestaan uit Stuwwallen die in de voorlaatste IJstijd zijn ontstaan.

In de laatste ijstijd kwamen de gletsjers niet tot aan Nederland. De bodem was echter wel permanent bevroren, het zogenaamde permafrost. Door de harde winden werden lagen dekzand afgezet. Door de aanwezig van de permafrost kon in het voorjaar het water niet goed weg en begon zich te concentreren in de sneeuwsmeltdalen.
Later, het klimaat werd weer warmer, raakte de Veluwe bebost. In de Middeleeuwen vond er echter grootschalige ontbossing plaats dat ervoor zorgde dat de wind vrij spel kreeg op de arme zandgronden. Er ontstonden grote zandverstuivingen en er werden stuifduinen gevormd. Het bos wat er nu is, is aangeplant ten behoeve van de houtproductie.

De Veluwe bestaat tegenwoordig uit loofbos en naaldbos. Er zijn nog steeds grote zandverstuivingen en heidevelden. Daarnaast lopen er tientallen beken door de Veluwe. Sommige zijn gegraven (de Sprengen) en andere hebben een natuurlijke oorsprong zoals bijvoorbeeld de Zilverbeek.

De herfst is nu echt in de Veluwe doorgedrongen. Prachtige herfstkleuren (waarbij het soms leek alsof je tussen gouden bomen liep), paden bedekt onder herfstbladeren (die kraken onder je schoenen), de vele paddenstoelen (nee, geen kabouter gezien) en de pittige herfstlucht.
(En een rugzak die echt te zwaar is. Het lijkt wel of er iemand op mijn schouder zit.)

 

 

Het bos werd afgewisseld door vennen. Vennen zijn een stukje ondiep water dat voorkomt op zandgronden. (Zucht, wat is het toch zwaar op mijn schouder)

 

Maar ook de heide mocht niet ontbreken. (Ondertussen werden mijn voeten steeds zwaarder en ik struikelde regelmatig over mijn eigen voeten). Over de heiden gaan trouwens ook vreemde verhalen. Men zou fluisteren over witte wieven die hier zouden ronddwalen. Soms doen ze goed, soms doen ze kwaad. Gelukkig kwamen wij geen Witte Wieven tegen. Ik had al genoeg last van een andere zware last. Het begon echter een beetje te regenen. (Al hebben we nog geluk gehad, de stortregens begonnen pas toen wij allang weer binnen waren.) De paden veranderden langzaam in modder en ik gleed meerdere keren bijna uit.

Voor iedereen die van bos een mooie boswandeling houdt, is deze tocht een echte aanrader.
Gelukkig sprong Blauwe Gerrit op het laatst van mijn schouder af. Ik dacht zelfs heel even dat ik iets blauws zag. Enne: het leek zelfs alsof hij even zwaaide. Ik ben maar wat verward binnen een kop warme koffie gaan drinken.


Tekst: Mathilde de Wit
Foto's Mathilde de Wit en Helene

Bronnen:
Sagen legenden
https://hetbestevandeveluwe.nl/blog/veluwse-mythes-sagen-blauwe-gerrit-de-witte-wieven/
https://nl.wikipedia.org/wiki/Blauwe_Gerrit
https://nl.wikipedia.org/wiki/Witte_wieven

Over de Veluwe
https://nl.wikipedia.org/wiki/Veluwe

Landal Greenparks Rabbit Hill
https://www.landal.nl/parken/rabbit-hill