Pagina's

zondag 22 mei 2016

Der Zauberwald in Birkenfelderland te Duitsland


 
 
 

In de Hünsrück, te midden van het Birkenfelderland, ligt het Zauberwald.
Een mooi bos dat in het heuvellandschap van de Hünsrück ligt.

Hier heb ik een wandeling gemaakt onder de begeleiding van Willy Wurzel, een dwerg die mij de (on)juiste weg wees.

 
De wandeling 'Naturerlebnisweg Zauberwald' is een wandeling van ongeveer 5 kilometer waarbij je onderweg veel beelden tegenkomt, maar ook puzzels kunt maken, raadsels kunt oplossen en vragen kunt beantwoorden over de planten en de dieren in het bos.
 

 
 

 
 
En hoe deze keien hier terecht zijn gekomen? Trollen misschien?
 
De zogenaamde zwerfkeien
 
 
Maar laten we bij het begin beginnen.
Ik was mij in het vakantiepark Hambachtal te Oberhambach een beetje aan het vervelen Opeens stond er een dwerg voor mijn neus. Als je denkt dat dwergen niet bestaan, dan is hier het bewijs.
 

 
Hij stelde zich voor als Willy Wurzel, de dwerg en beschermer van het Zauberwald. 
Of ik zin had om een wandeling te gaan maken.  
Een wandeling. Had ik daar wel zo zin in? Ach, het was altijd nog beter dan mij te vervelen.
 
Het begin was bij een meertje waar een houten beeld van een zeemeermin lag.
 
 
Willy vertelde: 'Ach, die zeemeermin had eigenlijk moeten staan, maar het ondeugende beest is weer bezig geweest.'
Ik begreep niet hoe Willy daar bij kwam. 'Het is maar een beeld, en beelden kunnen zich niet bewegen,' zei ik hem. 'De wind zou het wel gedaan hebben.'  Het had die nacht inderdaad behoorlijk geonweerd.




Willy zei niets meer, maar hij wees naar een weg die omhoog ging. We zouden een flink stuk moeten gaan klimmen. Maar terwijl we wegliepen van het meertje, had ik het gevoel dat ik bekeken werd.

Na drie struikelpartijen, in een bos liggen veel uitstekende wortels, kwamen we bij deze rotsblokken. Dit zijn zwerfkeien die tijdens één van de IJstijden hier terecht zijn gekomen. Het is een mooi gezicht om te zien. En tegelijk vroeg ik mij af hoe het kon dat ze niet van de bergwand wegrolden. Maar ze bleven liggen,, zoals ze daar al duizenden jaren lagen. Al had ik ooit het verhaal van trollen gehoord die deze zwerfkeien, hier hadden neergelegd. Zouden zij er dan ook voor zorgen dat ze bleven liggen?
Maar dat is maar een verhaal, toch?





Onze weg maakte een grote bocht om de zwerfkeien heen. Onderweg kwamen we meer beelden tegen. Weet je, het staat echt vol met houten beelden in het Zauberwald. Beelden van figuren zoals heksen en houthakkers, maar ook dieren. Daarnaast bleef ik het gevoel houden dat ik in de gaten gehouden werd. Maar zodra ik mij omdraaide, was er niets te zien.  
 




 
 



 
 
Vooral bij deze hoornblazer had ik het gevoel alsof hij mij aankeek. Maar dat kon toch niet?
Willy begon te lachen. En hij vertelde: 'Om twaalf uur 's nachts precies blaast de hoornblazer op zijn hoorn en dan komen alle houten beelden tot leven. Zij zorgen ervoor dat het bos veilig blijft en zorgen voor de dieren. Om zes uur in de ochtend blaast de hoornblazer weer op zijn hoorn en verandert iedereen weer in een houten beeld.'
 
'Ja hoor Willy. Natuurlijk. Maar houten beelden kunnen niet tot leven komen. Dat is niet mogelijk.'
 
Maar...  Ik liep hier wel met een dwerg. En ik had altijd gedacht dat dwergen ook niet bestonden. Zou het dan toch? Nah.
 
Naast de houten beelden en de natuur, kom je onderweg ook puzzels tegen. Ik hoop dat er mensen zijn die het beter kunnen dan ik. Ik bakte er echt niets van. Willy bleef lachen en hij versloeg mij iedere keer weer. Maar ze waren wel ontzettend leuk om te doen, en je leert veel over het bos.
 
Acht, het was eigenlijk best wel gezellig met Willy. Ik was hem wel af en toe kwijt. Dan verdween hij achter een boom en ik zag ik hem een hele tijd niet meer. Ja, en toen gebeurde het. Willy was weer eens verdwenen. En ik had geen idee welke kant ik op moest.
'Willy! Moet ik nou rechts of links?'
Geen antwoord.
'Willy!
Nou, dan maar links.
Ik liep en liep. Ik hoopte ieder moment Willy weer te zien of een wegwijzer die mij naar het park terugwees. Maar niets. De weg liep maar door en door en door tot...  hij eindigde bij een afgrond. Daar was ik bijna ingevallen.
'Willy. Help!'
Maar meneer de dwerg was nergens te zien.
Ik had ook geen beelden meer gezien. Al bleef ik wel het vreemde gevoel houden dat ik in de gaten werd gehouden. Ik dacht aan het verhaal van Willy, dat de houten beelden tot leven konden komen. Maar dat was onzin.
Ik moest terug. Ik begon te rennen. Ik moest terug. Straks zou het donker worden en dan was ik nog steeds in dit bos. Zou Willy mij soms in het bos gelokt hebben? Oh nee, dan zat ik straks met die houten beelden in het donker.Dat wilde ik niet. Ik rende en rende. Ik rende maar door. Links, rechts, naar beneden en toen maar weer naar boven.
 
Opeens stond ik voor een klein cafeetje. En daar was Willy Wurzel. Hij zat aan een tafeltje en keek mij verbaasd aan. 'Waar was je nu?'
Ik was nog nooit zo blij om de dwerg te zien.


 


Hier vond ik Willy weer. Maar de uil keek mij erg streng aan. Alsof...


 
 
Ik kreeg van de aardige mensen hier drinken tegen de schrik. Al leken zij Willy niet te zien. Wel vreemd. Daarna ging de reis verder. Niet ver van het leuke cafeetje was een uitkijktoren.
'Ik durf te wedden dat jij hier niet op durft,' zei Willy terwijl hij naar de toren wees.
Hoe durfde die dwerg. En na het verdwalen moest ik hem toch eens laten zien dat ik heus wel wat waard was.
Ik ging dus de uitkijktoren op. Maar hoe hoger ik kwam, hoe meer ik moest bekennen dat het wel erg hoog was. Willy moedigde mij van beneden aan. En dus klom ik hoger en hoger, met bibberende knieën. Hoger en hoger. Als ik nu naar beneden zou vallen...

 
 
Maar ik kwam boven. En het uitzicht was prachtig. Ik kon het hele Birkenfelderland zien. 






 
 
Eenmaal weer beneden vroeg ik aan Willy of hij niet eens een keer wilde kijken. Hij zei: 'Ach, ik heb dat al zo vaak gezien.. Zullen we maar verder gaan.' En voordat ik nog wat kon zeggen, was hij verder gelopen.
???


Er kwam een steile afdaling waar ik regelmatig die kleine dwerg weer kwijt was. Hij schoot tussen de struiken en de bomen door en ik ben zeker twee keer bijna gevallen. Maar verdwalen deed ik gelukkig niet meer.


 
Willy Wurzel is ook bevriend met veel dieren die hier wonen. Er zijn verschillende vogels waar hij graag een liedje mee zingt, ravot met de vossen en noten zoeken met de eekhoorns. 
 




 
 
Na een flinke wandeling kwamen wij bij deze zonnewegwijzer. Willy vertelde: 'Als je nog eens verdwaalt, dan kan deze zonnewijzer je vast de weg wel wijzen.'
'Ha, ha, ha.'
 
 
 
We kwamen weer bij het vakantiepark. De wandeling was ten einde. Ik nam afscheid van Willy. Het was erg leuk geweest om met hem te wandelen. Ik zou de kleine dwerg nog missen. Hij verdween weer tussen de bomen.
Die nacht hoorde ik in de verte een hoorn. En vanaf toen wist ik dat Willy de waarheid had verteld. De houten beelden kwamen tot leven in het Zauberwald.
 
Deze wandeling is te doen in het Zauberwald via het Naturerlebnisweg Zauberwald
Een echte aanrader om met kinderen te doen.
 
En let maar eens goed op:
Misschien zie je Willy Wurzel.


 
 
Benieuwd geworden naar het Zauberwald. Op deze website kunt meer informatie vinden.








Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen